14-04-2026
Als er bij onze kinderen weer een kleintje in aantocht was, werd ik daar elke keer blij door verrast. Allereerst natuurlijk vanwege het jonge geluk van het betreffende gezin. Maar ook door de vreugde om weer te kunnen genieten van zo’n heerlijk zacht babietje. Het is volkomen vanzelfsprekend om een klein kindje vast te houden, aan te raken, te kussen en te knuffelen. Allebei word je daar blij van, de volwassene en het kind.
Ik vind het dan ook niet te verbazen dat in de coronatijd het woord “huidhonger” in zwang kwam. En degene die beweerde dat de anderhalve meter afstand altijd zou blijven bestaan, heb ik toen voor gek verklaard. Aanraking is een levensbehoefte. Via de huid is er een directe verbinding tussen de een en de ander, die een uitdrukking is van emotionele verbondenheid met elkaar.
Tegelijk beschermt de huid ons tegen de buitenwereld. Als je per ongeluk een vreemde aanraakt word je acuut ongemakkelijk.
Ik las ooit het boek “verboden toegang” over grenzen.
Daar werd als voorbeeld beschreven, hoe je in een lift staat. Ben je met 20 mensen dan is het normaal dat je tegen elkaar aan staat. Maar zijn er twee vreemden samen in de lift, dan is dat echt niet de bedoeling. Stel je voor.
Kortom aanraking is een uiting van verbinding en intimiteit.